روزنوشتهای سید محمد مجابی

هیچ چیزی برای من زیبا تر از خنده از ته دل یک کودک نیست ودیدن بغض مظلومانه کودکان بسیار سخت است

یکی از نشانه های تمدن و توسعه فرهنگی در کشورها توجه به دو قشر است:کودکان وسالمندان

چرا ما از یاد می بریم خودمان هم کودک بودیم ؟چرا نیاز های دوره کودکی خود را فراموش می کنیم؟وچرا به فرزندانمان به شکل مالکیت نگاه می کنیم؟آیا آنها ملک ما هستند یا امانت خالق یکتا هستند که ما افتخار این امانتداری را داریم؟

آخه بابا جان........................

به نظر من مهمترین هدف زندگی فردی که صاحب فرزند میشود این است که به تعالی همه جانبه فرزندش بیاندیشد

بیایید در روز جهانی کودک دل کودکان را شاد کنیم