در طول بیست سال خدمت همواره به کارم عشق می ورزیدم وبا همکارانم همچون خانواده ای صمیمی ارتباط داشتم.از تدریس در دبیرستان گرفته تا جهاد سازندگی کردستان وبعد قسمتهای مختلف وزارت جهاد سازندگی وسپس سازمان حفاظت محیط زیست وامروز هم سازمان شیلات ایران،در تمام این مدت روز هایی را یا همکاران عزیزی سپری کردم که عشق خدمت به آرمانهایی مقدس را داشتند از آنها بسیار آموختم وبا آنها زندگی کردم .در این دو سال اخیر توفیق آشنایی با مردمی پر تلاش وزحمت کش وبی ادعا بنام صیاد را یافتم که این آشنایی از جنس دیگر بود .
نمی دانم در کارهای خود تا چه حد قادر به انجام وظیفه بودم وتا چه توانسته ام برای خود توشه خیر بردارم ولی این را میدانم که کوله باری از دوستی ومحبت بهمراه دارم که چیزی از آن عزیزتر برایم وجود ندارد.
خواستم از قول کلیم کاشانی بنویسم :
افســـــــــــانه حیات دو روزی نبود بیش آنهم کلیم با تـــو بگویم چسان گذشت
یک روز صرف بستن دل شد به این وآن روز دگر به کندن دل زین وآن گـــــذشت
اما دیدم قرار نیست دل از کسی وجایی کنده شود .به نظر من تنها ظرفی که هیچگاه پر نمی شود دل است حتی برای من که مشکل قلبی دارم!
پس از قول اقبال لاهوری می نویسم :
ساحل افتاده گفت :گرچه بسی زیستم هیچ نه معلوم شد آه که من کیستم
موج زخود رفته ای پیش خـــرامید وگفت: هستم اگر می روم گر نروم نیســـتم
مدت مدیدی بود که قرار به ماموریت در دستگاه دیگری را داشتم ولی موافقت با آن همزمان با تغییر ریاست سازمان صورت پذیرفت ومن علیرغم اینکه از اتمام ماموریت گذشته بود ولی در سازمان ماندم وطی چند جلسه با آقای مهندس زارع مذاکره نمودم در این جلسات ایشان را فردی با ذکاوت وبا تجربه و درایت یافتم که بکار خود بسیار علاقمند است وشور شوق وتلاش جدی را سرلوحه کار قرار داده است.
بالاخره دیشب پس از ساعتها گفتگو ایشان عذر مرا پذیرفت ومن نیز در جواب وی گفتم هر زمان که لازم باشد با تمام وجود در خدمتم
چه چیزی از این لذت بخش تر که انسان برای علاقه اش کار کند؟
برای آقای زارع ومدیر محترمی که قرار است تقبل زحمت نماید وتمام همکاران عزیزم وجامعه صیادی آرزوی توفیق روز افزون دارم.
اگر من به شیلات آمدم به خاطر علاقه ام به محیط زیست بود ودر این مدت ،توسعه پایدار وبهره برداری مسولانه از منابع آبزی سرلوحه کارم قرار داشت از همین جا با تمام ماهیان هم خدا حافظی میکنم .
خدا کند دل کسی را نیارزده باشم وجفایی نکرده باشم واگر چنین است وای برمن !
امید دارم بزرگی بندگان خدا که نشانی از روح خداست قلم عفو براعمالم بکشد .
عزت زیاد ـسید محمد مجابی
