روزنوشتهای سید محمد مجابی

خوش به حال آنها که جز خدا هیچ کس را ندارند چون وقتی دلشان می شکند صدای شکستنش را فقط خدا می شنود وتنها اوست که از هر نهانی آگاه است

بادل خونیُُُُُُُُُُن لب خندان بیاور همچو جام      نی که چون زخمت رسد آیی چو چنگ اندر خروش