روزنوشتهای سید محمد مجابی

حافظ:

دلم رمیده شد وغافلم من درویش         که آن شکاری سر گشته را چه آمد پیش

بکوی میکده گریان و سر فکنده روم        چرا که شرم هـــمی آیدم زحاصل خویش

نه عمر خضر بما ندنه ملک اسکندر         نزاع بر ســــــــر دنیـا ی دون مکن درویش