روزنوشتهای سید محمد مجابی

چندی پیش فیلمی زیبا بنام علفزار گریان اثر آنجلو پلوسرا که یکی از دوستان عزیز داده بود نگاه کردم بسیار جالب بود .

شروع فیلم دختری را نشان میدهد که اولین بار او را در حالی که روی جنازه پدرش گریه میکرد پیدا کردند وآخرین صحنه فیلم نیز گریه این دختر بر روی جنازه پسرش است.

گذشته از کارگردانی ارزشمند این فیلم واقعا برایم این سوال مطرح شد چرا ما انسانها در لحظاتی که افرادی محتاج کوچکترین توجه ما هستند از آنها  دریغ می کنیم  و همه چیز را به حساب تقدیر میگزاریم؟