روزنوشتهای سید محمد مجابی

امروز یکی از دوستان عزیز به این نام برایم کامنت گذاشته بود وقتی وارد وبش شدم دیدم خیلی تنهاست برایش نوشتم من برادرزاده ای بنام پوریا دارم که بسیار سر حال وشلوغ به توان N میباشد ویک دوست اساطیری هم بنام پوریای ولی دارم که آخر جوانمردیست  یک شعر که منتسب به پوریای ولی است تقدیم میکنم:

نردبان این جهان ما و منی است     عاقــــبت این نردبان افتادنی است

لاجرم هر کس که بالاتر نشست     استخوانش بیشتر خواهد شکست